Deze tuinen waren belangrijk voor me.
Via hen kon ik dingen uitdrukken die ik niet onder woorden kon brengen.
Ontwerpen werd een manier om te luisteren, vorm te geven en iets echts vorm te laten krijgen.
In 2021 werd mijn werk in de tuin heel persoonlijk door de geboorte van mijn dochter. Op een eenvoudig perceel grasland, in de vorm van een brede “V”, begon ik te werken aan een plek die in stilte het nieuwe leven zou eren.
Ik heb een Hügelkultur bed gevormd volgens de vorm van yin en yang. De ene kant werd een plek voor compost en vernieuwing. De andere kant werd een leefruimte buiten, waar ik kon zitten, rusten en genieten van wat er groeide. Werk en plezier vermengden zich op natuurlijke wijze, zoals zo vaak in een tuin.
Het land is eigendom van een boer genaamd Pascal. Hij bewerkt het land op een grondige manier, hij verbouwt voedsel en zorgt ervoor dat het zijn gezin en de gemeenschap kan voeden. Diep verbonden met de seizoenen en de verantwoordelijkheid die het bewerken van de grond met zich meebrengt, was zijn manier van leven aanwezig tijdens het hele project en vormde in stilte zowel de tuin als mij, als vader.
De vorm van het bed weerspiegelde ook de initialen van de achternaam van mijn dochter. Zonder erover na te denken werd de tuin een eerbetoon. Een plek die betekenis had door er met zorg aan te werken.
Hier kweekte ik de pompoenen die later haar eerste vaste voedsel werden. Voeding geteeld van het land, gevormd door tijd, aandacht en gedeelde inspanning.
Dit project ging niet alleen over het aanleggen van een tuin.
Het ging over leren om te zorgen, te verzorgen en iets te laten groeien dat blijvend is. Voor het land, voor mijn familie en voor het leven dat net begonnen was.
In 2022 kwam ik terug naar België na een verblijf in Portugal. Die plek is me bijgebleven. De warmte, het licht, de manier waarop alles er wat trager en natuurlijker aanvoelt. Het maakte me iets duidelijk: Ik wilde tuinen maken die zinvol zijn. Tuinen met eetbare planten, ruimtes die goed aanvoelen en plekken waar je echt contact kunt maken met de natuur.
Dat idee werd Zintuin, wat “Zintuiglijke Tuin” betekent. Het was het begin van wat later uitgroeide tot SoulSprout.
Ik begon met een ander Hügelkultur bed, dit keer in de vorm van een rotsroos. Ik koos die vorm omdat de rotsroos mijn favoriete bloem was tijdens mijn wandelingen in de Algarve. De tuin was niet gemaakt om indruk te maken, maar om me thuis te voelen. Het ontwerp volgde de natuur, niet andersom.
Die zomer gaf de tuin op de beste manier terug. De lekkerste tomaten die ik ooit had gegeten. Lange, warme dagen buiten. Nachten slapen onder de sterren, daar in de tuin. Het werd een plek om te rusten, te zijn en me verbonden te voelen.
Dit project markeerde een keerpunt voor mij. Het ging niet meer alleen om het aanleggen van een tuin. Het ging over het creëren van eetbare, zielvolle landschappen die zowel lichaam als zintuigen voeden. Zintuin werd het zaadje - het begin van het pad dat vandaag verder gaat als SoulSprout.
In Finland, ons tweede thuis, leven we in een kleine en hechte gemeenschap. Toen Lily één jaar werd, kozen we ervoor om het anders te vieren. In plaats van cadeautjes hebben we vrienden en familie uitgenodigd om ons te helpen in de tuin. Samen groeven we het eerste terras uit. Dat moment markeerde het begin van deze plek.
Elke keer dat we terugkeren, groeit de tuin met ons mee. Een nieuw project, een kleine verschuiving, een beetje meer leven. Fruitbomen en bessenstruiken schieten wortel, er ontstaat een moestuin op terrassen en langzaam vormt zich een rustige mossen tuin. Een plek om uit te rusten, vooral na de sauna.
Deze tuin voedt ons op vele manieren. Hij biedt voedsel, ja, maar ook verbinding. Hij bevat gedeelde inspanningen, tijd die we samen hebben doorgebracht en herinneringen die in de grond zijn verweven. Een levende plek die samen met onze gemeenschap blijft groeien.
In Portugal, dicht bij de plek waar Lily's oma woont, heb ik gewerkt aan een kleine tuin in een rustige gemeenschap van ongeveer tien huizen in de bergen. Vanaf het begin heeft deze plek een betekenis gehad. Hier begon Lily's leven, lang voordat de tuin vorm kreeg.
Ik kwam er elk jaar verschillende keren terug en met elk bezoek groeide de tuin langzaam. Op een winter herschiep ik een deel van een diepe geul waar grond zich van nature verzamelt. Door stenen van de heuvels naar beneden te dragen en ze met de hand te stapelen, creëerde ik een pad waardoor de ruimte makkelijker begaanbaar werd en meer open om tijd in door te brengen.
Ik heb bomen geplant die niet in België groeien maar wel in dit klimaat. Avocado, mango en banaan. Bomen gekozen met de hoop dat Lily ooit dit pad zal bewandelen, onderweg fruit zal plukken en zal genieten van wat daar langzaam wortel heeft geschoten.
De tuin ontvouwt zich na verloop van tijd. Elk bezoek voegt een laag toe, gevormd door zorg, werk en de tijd ertussenin. Het is een plek geworden waar land, familie en herinneringen in stilte met elkaar verweven zijn.
In 2023, toen ik in Gent woonde, werkte ik samen met Charlotte aan een speciaal tuinproject genaamd Lotshof. We hebben een deel van hun tuin omgetoverd tot een plek om even uit de stad te stappen en weer in contact te komen met de natuur. Het werd mijn eigen kleine heiligdom terwijl ik in een stedelijke omgeving leefde.
Het ontwerp van Lotshof was gebaseerd op de Fibonacci-reeks, een natuurlijk patroon dat vaak voorkomt in planten en landschappen. Deze structuur hielp de tuin vorm te geven op een manier die evenwichtig en natuurlijk aanvoelt, zonder vorm of symmetrie te forceren.
Na verloop van tijd groeide Lotshof uit tot meer dan een privétuin. Het werd een plek waar we workshops, kinderactiviteiten en kleine bijeenkomsten organiseerden. Een ruimte waar mensen konden leren, ontdekken en samen tijd buiten doorbrengen.
Dit project liet zien wat er kan gebeuren als samenwerking, ontwerp en zorg samenkomen. Een eenvoudige tuin werd een levende plek die blijft inspireren, het leren ondersteunt en uitnodigt tot verbinding.
In 2024 maakte ik van onze residentiële tuin in België een plek die alles samenbrengt. Een tuin in de vorm van een heiligdom, geworteld in de elementen en in het dagelijkse leven. Hier kreeg wellness van eigen bodem vorm.
De tuin is meer dan een plek om planten te kweken. Hij weerspiegelt hoe ik werk en leef: een balans tussen natuur, welzijn en doordacht ontwerp. Eetbare beplanting, rustige hoekjes, ruimte om te rusten en ruimte om te bewegen. Niets zonder reden toegevoegd.
De principes van Zintuin zijn verweven in het ontwerp, samen met eenvoudige wellness-elementen. Aarde, lucht, water en vuur hebben elk hun plaats. Dit is de plek waar mijn gezin en ik tijd buiten doorbrengen, contact maken met de natuur en met elkaar.
Deze tuin is ons nest. Het is waar we wonen, waar SoulSprout zich het dichtst bij voelt en waar veel ideeën zijn ontstaan. Tijdens lange saunasessies werd de visie voor SoulSprout duidelijk. De tuin groeide uit tot ons eigen toevluchtsoord, een plek voor rust, reflectie en inspiratie.
Van hieruit blijven nieuwe projecten ontstaan. Geworteld in het dagelijks leven, gevormd door zorg en geleid door de natuur.
